2019-01-22

Legenda - część 2

Samotny ptak - jeden z ostatnich, które przez nieuwagę pozostały w tej okolicy - leciał nisko, rzucając długi cień wszędzie tam, gdzie się znalazł. Spalona od bitewnej pożogi ziemia dymiła z lekka, zasnuwając otoczenie zwiewnym, lecz dostrzegalnym obłokiem gryzącego dymu. Czarny duch przestworzy mknął na swych skrzydłach, obserwując z bezpiecznej odległości zgliszcza jakie pozostały z małej osady. Choć był tylko zwierzęciem, ptak instynktownie wiedział, że nie jest to dobre miejsce. Mijając zwłoki Wetromów i Oekletho, niektóre świeższe, inne noszące już pierwsze ślady rozkładu, czuł telepanie swego małego serduszka, gdy próbował co sił odlecieć dalej. Zdewastowane ruiny małej mieściny Ludzi nie nadawały się na schronienie, a wszechobecny odór śmierci zwiastować mógł tylko najgorsze. Ptak leciał długo, będąc świadkiem okropieństw, których nie mógł rozumieć i widząc ślady okrucieństwa istot rządzących tym światem. W końcu, głodny i zmęczony, przycupnął na jednym z nieco wyższych murków. Kracząc kilkakrotnie, obserwował stamtąd scenę, mającą miejsce nieopodal. Ptak nie czuł osobistego zagrożenia. Przyglądał się jedynie bez zrozumienia, jak istoty odpowiedzialne za wszechobecne zniszczenia, toczą ze sobą bój. Nie przerażał go huk wystrzałów, czy krzyki umierających. Nie dlatego jednak, że był dzielny, ani nawet nie przez to, iż już kilka razy widział walki istot inteligentnych. Czarny ptak zwyczajnie ogłuchł, pozbawiony słuchu przez pobliską mu eksplozję, która cudem nie zabiła go kilkanaście dni wcześniej. Nieświadomy zagrożenia, biernie przyglądał się zajściu, regenerując siły.
Walczący nawet nie zauważyli cichego obserwatora, zbyt skupieni na sobie nawzajem, aby zwracać uwagę na takie drobiazgi. Liczyło się tylko starcie, krew pulsująca w głowie, adrenalina przemierzająca najskrytsze zakamarki organizmu. Walka o jeszcze jedno uderzenie serca, jeszcze jeden oddech. Obie strony robiły to – w ich wyobrażeniu – w imię wyższej sprawy. Po jednej stronie Oekletho, zjednoczeni wolą swych potężnych władców, walczący na rozkaz Pary Królewskiej. Po drugiej żołnierze Federacji Wetromów, Ludzie toczący bój o własne ziemie i odparcie napastnika. Kryjąc się pośród zgliszczy, ostrzeliwali swoje pozycje.

2018-10-23

Podsumowanie ostatnich zmian oraz grafika

Witajcie!

Dzisiejszy post będzie nieco nietypowy, trochę podsumowujący, odrobinę samochwalny. 
Jak być może część z Was spostrzegła, ostatnio wprowadziłem kilka drobnych modyfikacji na blogu. Tu coś dopisałem, tam coś poprawiłem, w końcu w prawie wszystkich postach wprowadziłem zmianę, dzięki której - po kliknięciu w etykietę - nie wyświetlają się całe, a jedynie ich mała część. To w moim odczuciu poprawiło przejrzystość całokształtu. 

Zaszły też usprawnienia w nawigacji - post mapa bloga, będzie pomocą dla nowych czytelników w odnalezieniu się w tym wszystkim. Przynajmniej taką mam nadzieję. Jeżeli macie w tym temacie (a także dowolnym innym) jakieś uwagi, dajcie koniecznie znać w komentarzu. Każda sugestia jest mile widziana. ;) 

2018-10-13

Rozdział 6 / 5


[...]
Ściszony, męski głos był pierwszą rzeczą, na jaką Ymgrael zwrócił uwagę. Bolała go głowa, czuł fizyczne zmęczenie wynikające z korzystania z magii. Nie mogło być inaczej - nie wykonywał żadnego ruchu w ciągu ostatnich kilku minut, gdy jego ciało bezwładnie leżało na posadzce sali tronowej, umysł zaś wędrował po jaźni księżniczki Pygraeli. Akolita usiadł ostrożnie, rozglądając się wokół.
Sytuacja wyglądała mniej więcej tak, jak się spodziewał. Mistrz Kahyss i Nerana leżeli nieprzytomni u stóp podestu z tronem, w tych samych miejscach, w których znajdowali się, zanim wraz z Ymgraelem ruszyli w głąb snu Pygraeli. Oprócz nich, w zdobionym pomieszczeniu znajdowało się tylko czterech mężczyzn - zakutych w ozdobne, Erjinskie zbroje strażników pałacowych. Stali zbici w grupkę, jakieś dwa metry od księżniczki Pygraeli. Ona sama unosiła się wciąż ponad ziemią, otulona mgiełką bezbarwnej mocy Fonsa. Dodatkowo jednak wokół niej rozłożone zostało, zasilane magią, urządzenie. Otaczało ono magiczną barierą ciało ofiary dawnego salmarna.